|
|
|
|||
FRÓÐLEIKUR Spólurmar í hundum og köttum Iðraormar í hundum og köttum eru algeng sníkjudýr sem geta valdið hýslum sínum töluverðum óþægindum. Spóluormar eru þeirra algengastir og verður fjallað um þá hér. Einkenni og smitleiðir Smit getur borist með fleiri en einum hætti í dýrin. Egg berast út með saur og þroskast í umhverfinu og verða smithæf en þau geta verið mjög lífseig og lifað í mánuði og jafnvel ár við góð skilyrði. Dýrin geta fengið í sig egg við að hnusa og róta í jarðvegi. Hundar og kettir geta einnig smitast við að éta svokallaða millihýsla, ýmis smádýr eins og fugla og mýs sem eru smituð. Síðast en ekki síst getur smit (lirfur) borist í fóstur í gegnum fylgju hjá hvolpafullri tík eða í hvolpa og kettlinga með móðurmjólkinni. Þessi síðastnefnda smitleið er mjög mikilvæg og veldur því að hvolpar og kettlingar eru oft illa haldnir af ormasýkingu. Þegar dýrin hafa innbyrgt eggin, klekjast þau og lirfurnar þroskast í meltingarveginum og berast svo með blóðinu um líkamann og til lungnanna. Þaðan er þeim hóstað upp og kyngt á ný ofan í maga þar sem þroskaferlið heldur áfram. Fullorðnir ormar í meltingarveginum senda svo frá sér egg sem berast út með saurnum. Sumar lirfur leggjast í dvala í vefjum líkamans og vakna seinna, t.d. við meðgöngu og flakka yfir í fóstur eða mjólkurkirtla. Meðhöndlun / fyrirbygging Smit í fólk
|
||||